iskambilden köprüler..

Şimdi

2009-09-20T08:34:00.000-07:00

Bıraktığın her şeyi yakıp bir kutuya senle bitirdiğimiz o reçelin kavanozunun içinde kaldıralı çok oldu. O kadar çoktan o kadar aza dönüşmeni izlemenin zevki bir başkaydı biliyor musun? Şimdi ne o kutuyu kaldırdığım yeri hatırlayabiliyorum ne de reçeli yerken bana verdiğin sözleri. Sahi ne manasızmış söylediklerin. Şimdi şimdi anlıyorum boşu boşuna içime koyduğun umutlardaki anlamsızlığı.

Biliyorum hiçbir şey değiştirmiyor yazılanlar. Yüzünde parçalanması gereken bir kadehi tutuyorum elimde. Bir nefretin fermuarını çekiyorum, her şey hazır, gittiğinden beri artan özgürlük sevgim engelliyor olası bir cinneti.

Artık hiç reçel yemiyorum. Biliyor musun? Ölünce kendimi yaktıracağım ve senden kalanların küllerine karıştıracağım kendimi. Belki o gün görürüm, sen mi uğrunda harcanan bir hayat mı daha değerli!

Senin İçin

2009-09-20T08:28:00.000-07:00

Senin için pek bir şey değişmemiştir muhtemelen.

Hala geç uyanıyor, saatlerini ayna başında bir başkasını bekletmekle harcıyor ve yine de güzel olamıyorsundur. Yazık.

Senin için hiçbir şey değişmemiştir bence.

Nasılsa acıtmayı öğrendiğin günden beri acıtıyorsan kendin dahil etrafındaki her şeyi, hatta en boktan nesneleri bile.

Senin için çok şey değiştirenler de olmuştur.

Eminim güzel olduğunu düşünen, senin değerli olduğunu sananlar da olmuştur hayatının köşebaşlarında. Yazık! Ne büyük yanılgı onlarınki.

Biliyorum ki senin için her şey aynıdır hala.

Sen, güzellik takıntıların, beğenilme isteğin, kırılan tırnakların, kalbine sinmeyen kokular.

Bir boşluktan ne beklenebilir ki daha?

Cinayet Öncesi Son Telefon Görüşmeleri

2009-07-17T05:44:00.001-07:00

Sen kan akıtmak istemedikçe, can almak istemedikçe aramazsın zaten vakitli vakitsiz. Biliyorum, en az sen kadar ben de istiyorum bu sefer acı çekmeyi, öldürmeyi, paramparça etmeyi. Biliyorum, bir cam parçasının her yanını kesişini izlemek zevk verecek ve sanık yazacak bir mahkemede uzun ve alengirli ismimin yanıbaşında. Oysa aşk bu ya, bir mahkemeye en uzak durmamız gereken dönemlerdeydik, bir muhakemeyi en az kaldırabilecek günlerde.

Mantığın terazisinde tart beni şimdi, sözcüklerini de kendi kefene koy, suskunluklarını sakın koyma tartıya, sen bir suskunluğun ağırlığını hissedecek kadar hissetmedin zaten beni. Boş uğraşlardayım biliyorum, bir ayrılık treninin raylarına bırakılmış bozuk para gibi deneyseldim sana göre, sevinecek miydin paramparça olduğumda ya da dümdüz?

Hep emprovize yaşamayı denedim ben. Plan yapmadım bir kadının dudaklarında kaplayacağı yerle ilgili dudaklarımın, bir başka tende acı anılar bırakmak gibi bir hedefim de olmadı bugüne dek. Hayat planlandığı gibi gitmek zorunda değil; ancak kötü planlar yapmamak kimseyi iyi biri yapmaz!

Kısacası ben erkektim, kaçtım her daim bazı sorumluluklarımdan. Kısacası kadındın, senin aklın karmaşık ve gizemliydi olmaması gereken tüm sıfatlara sahipti çoğu zaman. Kısacası ben yeterince eğilip bükülseydim, yeterince ehlileştirilmiş olsaydım daha kolay olurdu her şey.

Bir daha görüşürsek yanında bir kırbaç getir, öfkemi sustururken ihtiyacın olabilir.

Eller

2009-07-17T02:57:00.000-07:00

ellerimin arasında bir çift bıçak alıyorum şimdi,
sen ve ben gibi paralel yerleştirip her ikisini
kavuşturuyorum parmaklarımı kanın sponsorluğunda
ne güzel şeymiş yaşamak
bileklerinden aktığında!

Dudak Payı

2009-07-15T15:49:00.000-07:00

Dudak payı bırakıyorum her yatağın kenarında

Soğursa içemezsin biliyorum diye bir battaniye oldum,

giriyorum soğuk gecelerde koynuna.

Ne garip ki bir yaz gecesi üşümek yazıyorum,

Çay kaşığının boş bardaktaki hüznü belki bu

Hafif ılık ve soğumuş çayın çoktan içilmiş yerlerinde kalan yanı

Oysa biliyorsun bir çay içimi kadar bile vaktimiz yok şimdi.

Üşümek ne garip kelime, sıcağı dudaklarında tattığım bu yaz akşamında

ve dudakların ne güzel, bir şiiri ele geçirmişler,

gün doğumundan, gün batımına.

Dalga Boyu

2008-09-28T18:24:00.001-07:00

çok yol kat etmişim kendime
huzur bile bulmuşumdur
sen bile görmüşümdür içimde
hani sen de çok iyi bilirsin
soğuk olurdu ve geceleri küfrederdim
battaniyesi olmayan o otele.
bir kez daha gidelim derdim
bir mart gününde
ya da şubat'ı terk edip
battaniyesi olmayan o yere.
belki de tek battaniye topraktır
tek uyku ölüm
uykusuzluk canıma tak etti
beni sensizliğimle ödürün.

Zor

2008-09-27T16:52:00.000-07:00

Neyin zor neyin kolay olduğuna ben karar veremem elbet, ne yazık ki bu konuda senin kadar yetkin değilim. Özlüyorum. Kim olduğunu sen biliyorsun ben seni hatırlayamayacak kadar çok seviyorum o kadar çok unutuyorum ki seni bazen, sen olup uyanıyorum. Nasıl oluyor deme, ben sen olmayı beceriyorum ve bir başka sen olduğunu unutuyorum.

Sen gibi terk ediyorum, sen gibi seviyor sen gibi sevmiyor, sen gibi acıtıyorum. Aramızda bir fark olsun istiyorsan eğer lütfen söyle:

"Ben gibi olmama yetecek kadar sevemedin mi beni?"

Sabah

2008-09-27T15:47:00.000-07:00

Bu sabah uyandığımda
Her yerime işemek zorunda kalacak bir deli
Öncelikle de kalbime
Yaraları işeterek saracağım
İçine sıçtığın bu hayatta
Atlayacağım o son rakımı
Baştan sayacağım

Tükenmez Kale(m)

2008-09-24T12:49:00.001-07:00

Her şey bitince başladın sen bende,
Umut bitince, masumluk yitince başladın.
Üstüme yük diye sorumluluklar bindirince
Bir bildiriyle açıklandığında hain olduğum
Gecenin yalnız olmam gereken saatlerinde.
Hüzündün sen,
Üstüne kanımı sürdüğüm havluyken hayat
Bayat suyu içmek zorunda kalmış gibiyken
Bir daha kullanılmayacak diş fırçasıyken ya da
Beni yazanın attığı son fırça
Vurduğu son fırça darbesiydin bana.
Evet tanıdım seni,
Yüzünde hüznü
Gözlerinde bir gidişin izini tanıdım.
Tanımasam şaşardın biliyorum
Biliyorum ne kadar aşinayım kaybedenlere
Biliyorum sen de beni tanıdın tanıyalı alışıksın yitirmelere
Yarın sabah darbe olabilir,
Bu yakılmaması gereken bir mektupken yakılabilir
Tükenmez bile tükenebilir...

O yüzden bir sen kal geriye
Tükenmez Kale(m)

Sevgiliye son şiir denemeleri-2

2008-09-16T08:10:00.001-07:00

Taşıyamıyorum artık

Git zahir.

Sevmeye çalışmak zor gelir oldu

git.

Kimbilir nerede şimdi yazdıklarım,

bu sararmış kağıtlardan başka.

Hissedemiyorum artık, git.

Bende suç

eğer suçsa

Bende kabahat

Hislerimi hatırlayamamaksa

kayboldular nefsimin ardında

yoklar artık kuru sözlerden başka.

Üzgünüm güzelim.

Yalana kurur oldu sözlerim

Git.

Öyle sevmiştim ki seni

Öyle şeyler etti ki bana sevgim

Nefes nefeseyim artık

Terliyim öpmeyeyim

Git

Anlardın değil mi sen sevgiden

Sevgiliden

Paylaşırdın hani hatayı, iltifatı.

Bak tek başımayım artık

Hatamla, lütfumla

Sen de beklemişsin besbelli

Yıkılsın bu koca çocuk

Bir omuzdu yaslanacak beklediğim,

İtmez avuçlardı ısıtan titrek ellerimi.

Artık yalnızca ben ve soğuk

Git

Güzel dileklerim vardı sana

Dondular.

Tatlı tebessümler gamzeli,

Kayboldular.

Hep haklıydın güzelim

Şimdi bileğinin hakkıyla git.

Ne çok önemsemişsin haklı olmayı

Allah bahşetmiş, çok akıllısın

Şimdi al mantığını masamdan

Ve git

Sayende öğrendim belki

Bencilliği

Hakkımı savunmayı, tuttuğumu koparmayı

Gerçekleri bas bas bağırmayı

Eksik olma

İyi eğittin beni

Ver kanaat notumu

Dön arkanı, git.

Yetti patronluğun

Yetti ezer sevgin,

Çok üstünsün

Yaradan bozmasın,

Benden uzak

O'na yakın

Git.

10-07

sokak..

2008-09-16T08:08:00.000-07:00

Bu sokak hep çok karanlık gelmiştir bana. Hayır, sokak lambaları yanmadığı için değil. Ya da araba farlarıyla yıkanmadığından da değil ki kapalıdır ucu, çıkmazdır arabalara ve lambalar da gece gündüz ısrarla yanmaz. Karanlığı başkadır bu sokağın. Ne bir kapkaççı karanlığı, ne de çareyi tinerde bulanların. Daha çok, nasıl denir, huzura yakın, paylaşıma uzak derin bir fakirhane açmazı. Meteliksiz, düşmansız-ve dostsuz güzel bir karanlık…

Islık çalıyorum - derler ki beceririm çalmasını-. Ve karanlığı dolduruyorum uydurduğum ezgimle. Ellerim cebimde yine. Hiç şeytan gelmiyor bu sokakta gece çalınan ıslıklara. Taşları sayıyorum sokaktaki. Meraklanıyorum yine bin altı yüz otuz yedi çıkar mı diye. Evlerin ışıkları solukça yansıyorlar küçük ve biçimsiz taşlardan yüzüme. Üç yüz altmış beşte karıştırıyorum hangi taşta kaldığımı, ıslıklı ezgim doruk noktasına ulaşırken. Bir ağır küfür geçiyor içimden, böylece ezgide sessizliğe bürünüyor. Gülümsüyorum. Sokak yine beni yutuyor.

İlk kez çok eskilerden bir hanımefendiyle bulunmuştum bu sokakta. Ağlıyordu olanca ergenliğiyle. Ben yeni yeni farkına vardığım erkekliğimle sarılmıştım kendisine. Nitekim tahmin etmiştim ağlayacağını ama minibüsle gelemediğim sokakta, mendil de alamayacak kadar parasız beklemiştim kendisinin gelmesini. Dertlerimiz küçüktü o zaman, öpülemeyen bir dudak kadar. Ve ben o gün ilk kez tadına bakmıştım, başka bir insanın ıslak nefesinin. Merak etmeye çalıştım şimdi ne yapıyordur diye ama umursamamaya alışmışım uzun zamandır. Yapamadım.

Bu sokakta ilk sabahladığım gün de bu ilk geldiğim gündü. Tek tük insanlar gelip geçti yanımdan. Alışkın değillerdi pek benim gibi gülen suretlere sanırım. Dikkatle baktılar genişlemiş yüzüme. Sabaha doğruysa sağ arka ayağı aksak bir köpek ilişti yanıma. O zaman fark ettim hala gülümsediğimi; ağzımdaki toy tadı kaybetmek korkusuyla hiçbir şey yememiştim. Garipti. Çocuksuydu, saftı. Uzun süredir anlamını yitirmediği kadar.

Önemli olaylarımı burada sindirmeye alıştım. Sınavlarım, finallerim, tezkerem, evliliğim, terfilerim, ödüllerim, ölümlerim, düşüşlerim… Her geldiğimde biraz daha kaybettiğimi anladım saflığımı. Ve taşlar hep bin altı yüz otuz yedi kaldı.

Şimdi, az önce üşüdüğümü fark ettim. İlk kez üşüyorum sanırım burada. Nedenini merak ediyorum. Ve merak ettiğime şaşıyorum. Yoksa insan mıyım yine? Elimi kaldırıp bir hırka isteyebilirim. Hayır. Doyasıya yaşamaya koyuluyorum insanlığımı ve yalnızlığımı.

İlk işime gitmeden de buradaydım. Bir büyüğüm – taksiratını affetsin diyemem Allah’a affetmez zira- demişti ki; “ bir yerden sonra; tüm duyguların köreldikten, yüzünü kırmızı tatminden başka bir şey güldürmeyince, bir an olur. Yine ağlayabileceğini hissedersin. Sanki masumiyetin hiç kaybolmamış gibi. İşte evlat o zaman ölümü beklemelisin. Çünkü melekler kenara ittiğin güzellikleri, ne kaybettiğini bil diye son kez önüne koyarlar. Sonra da kurşunu yersin.”

“ Abi gidelim istersen.” Tarık titrediğimi görmüş olsa gerek. Ya da gözlerimin yaşardığını. Herhalde ilk kez görmüştü böyle beni, on beş yıllık; hayatımı kollama, hayatını öne sürme, ölme, öldürme, ceza kesme, adam kaçırma, adam zehirleme, suikast hayatında. Büyüğüm aklımda hala. Küfrediyorum ağlayarak içimden ve teşekkür ediyorum zavallı Tarık’a belki bir gün, belki beş yıl daha verdiği için. “Git lan başımdan. Hepiniz, sittirin gidin başımdan” sesim on üç yaşında bir çocuğun ağlayarak annesine bağırması gibi çıkıyor. Şaşırıyor Tarık. Adamlarımı toplayıp son model arabalarıma bindirip gidiyor. Hazırım. Pişmanım. Ama hazırım gitmeye, gönderilmeye.

Ah İlknur. Sen demiştin değil mi? “Demedi deme” demiştin. Çok güzeldin İlknur çok ateşliydin. Ve ben hiç kimseyi seninle seviştiğim heyecanla öldüremedim.

Vakit tamam. Taşlar da hala yerinde. Bin altı yüz otuz yedi. Yoksa karıştırdım mı sayıyı. Mümkün. Ama mühim değil. Duyuyorum geldiklerini. Biliyorum hiçbir şey sormadan uyuz bir köpek gibi vuracaklar beni bu köhne sokakta.

İlknur. İsmin ne de uygun. Poe şiirlerinde ki zorlama rastlantılar gibi. Nefret ederim Poe’dan. Pabucumun alegoriği. Anabel Lee’miş. Pöh. Poe. İlknur. Gözümün ilk nuru, tek nuru. Sen demiştin be İlknur. Ölürsün bırak demiştin. Ah be tatlım. Bilmezsin sen. Kolay değil bir tanem. Hayatım kolay değil.

Islığım yine yerli yerinde. Eskilerden bir ezgi hani taa ben gençken çalanlardan. -Ulan sokak sattın beni şeytanlara.-

Karşıdaki apartmanın her katından birer adam fırlıyor. Nereden öğrendiler acaba sokağımı. Uzun süredir gelmemiştim. Vuracak adam arıyorlar. Beni koruyor olmasını bekledikleri adamlarımı. Şaşırmışlardır kesin. Namussuzlar sizi. Şaşırırsınız elbet.

Görüyorum katilimi. Uzun siyah pardösü giymiş. Nerden öğrenirler bu ucuz mafya ayaklarını bilmem. Korkuyorum. Yıllar sonra ilk defa. Pişmanım. Öylesine pişmanım ki körelttiğime duygularımı. Ağır geliyor şimdi yeniden duymak, insanı insan yapan şeyleri. Alçak melekler. Mutsuz gönderiyorlar beni zebani akrabalarına.

Sokağı boyayan bir klik sesi. Şakağıma dayıyor pardösülü. Gülümsüyorum. Delikanlılık – artık ne demekse- yapıyor aklı sıra yüzüme bakarak. Zavallı. Söyle İlknur sen bilirsin ölmeyi, sözlerim yarım mı kalır? Düşüncelerim devam eder mi anlatmaya? Meraklıyım pek. Şu melekler yüzünden. Kanım bin altı yüz otuz yedi taşa da değer mi acep? Kelime-i şahadet getirsem cennet’e bir kerecik olsun bakabilir miyim sence? Yaradan affeder mi acaba bu şuursuz ku….

…meren

Bursa... Bu bir veda yazısı olmamalı...

2008-09-09T12:25:00.000-07:00

Çekirge'den Altıparmak'a uzanan ve kültür park'ın yanından geçen caddede herkesin bir kez olsun hayat muhasebesini yapıp Atatürk gibi yürüdüğü şehrim. bazen giden sevgilinin ardından yüründü orda, bazen bir başarının sevinciyle... en çok da hüzünle yürürsünüz bursa'nın caddelerinde. Tarih sizi ele geçirir özellikle şehir merkezindeyseniz. yeşil denecek kadar yeşil midir? evet yeşildir.

izmir'de okuyan biri olarak izmir'den 10 kat yeşil olduğunu rahatça söyleyebilirim memleketimin. sağın kalesi derler birileri, öyle midir? bursa farklı azınlıkları barındıran içinde 500 bin bulgaristan göçmeni barındıran bir şehir. senelerce aynı sıralarda dirsek çürüttük o insanlarla, bazıları ülkücü, bazıları sosyalist, bazıları fethullahçı oldu elbet; ama hepsinin adam oluşunu izledim, güçlü kızlar oluşunu izledim. bursa'dan bir iki istisna dışında yavşak insan çıkmaz. aslında bunun çok güzel bir sebebi var, en liberalimiz bile bu şehirde bir kültürü yaşatmayı öğrenir. kız arkadaşımın

arkadaşla

rı bursalı olduğumu öğrendiklerinde bize tutucu muamelesi yaptılar örneğin. evet izmirli arkadaşlar kadar rahat (!) değiliz. istanbullu gibi hayatın içinde de kaybolmadık. bursa insanı haftasonu yemek için değil, hayatın her anından keyif almak ve geleceği için yaşar. bahçesinde üzüm yetiştirir sonra rakı yapar ve cuma'sına gider. benim anladığım bursa budur. türkiye'deki oy oranlarına bakın. Bursa ile neredeyse eşittir. Türkiye'nin asıl portresi bursa'dadır. Esmer diye kürt, beyaz diye muhacır

olarak damgalanmazsın çünkü. arap da gelir musevi de gelir bursa'ya. her azınlıktan insan mevcuttur. yükselen sağ akımı bilinçsiz değildir ve azımsanamayacak bir yükselen sol vardır bursa'da. anladığınız sol değil tabi ki. elitist cumhuriyetçilerden ya da eli kanlı ülkücülerden bahsetmiyorum. tasavvufu ve türk'ü bilen sağcılardan, hayata bakışı sınırlandırılmamış ve bunu sindirmiş solculardan bahsediyorum. tabi okurken diyeceğiniz tek şey şu: "hadi oradan!" belki de bursa kültürünün en iyi yerleştirildiği `bursa erkek lisesi`'nde okudum ve sınıflar arası farkın böylesine ortadan kalktığını görmek beni hep gururlandırmıştır. 3 kuşaklık zenginin yeni göçmüş çocuğa kardeşim diyebildiği nadir yerlerdendir bursa. bunun içindir ki sevmez bazıları. varsın

sevmesinler liberal kültürleri alışık olmadığından geleneklere. asıl dogma bursa'nın insanının zihninin parlaklığını, sanata yatkınlığını görmeyen beyinlerinizde aranmalıdır. türbanlısı da türbansızı da yaşar burda, nefret edin ya da etmeyin, onlar birbirlerini severler. türbanlıların arkasından otobüslerde cık cık yapan elitist ege çocuklarına benzemeyiz. güzelliği sadece izmir'de bilenlerin asla keşfedemeyeceği kadar güzel kadınları vardır bursa'nın. açıldıkları saçıldıkları için değil, bakışlarıyla tavırlarıyla güzel oldukları için güzeldirler. insanlıklarıyla, hayata bakışlarıyla güzelleşirler. ve gelelim bize, bursa erkekleri'ne... bizle alıp veremediğiniz ne bilemiyorum; ancak izmir'de otobüste düşürülen bir cüzdanı 30 izmirli almıyor da bir bursalı alıp sahibini bulup geri veriyorsa ben memleketimle gurur duyarım. bize tutucu diyenler vardır, kenarında içki içecek denizimiz yakın değildir; ama arap şükrü vardır. eğlenmeyi biliriz. karagöz'ü , hacivat'ı, osmanlı'yı,islam'ı,türk'ü tanırız. devrimciyizdir bazımız `kızıl bursa` şiirini haykırırız korkmadan, tanrı uludur demeyi bilir çoğumuz, inançlımız da vardır inançsızımız da. elbette akp'ye de oy veren çıkar aramızdan chp'ye de. bilmeyiz biz de bu oyunları belki de.

bir partiye mal olmanın ne demek olduğunu bilemeyiz; ama kitaplıklarımız herkesinkinden büyük, kültürümüz çoğu kültürden geniştir. trafiğimiz kötüdür tabi. başta alışamazsınız, kayboldum dersiniz. dağların arasında boğulur bazınız; ama bilemezsiniz altıparmak'ta arnavut kaldırımda yürümenin, merdivenlere çöküp bira içmenin,dostun yanında maksem'ten yukarı yürürken içinize dolan duygunun tadını. çünkü çoğunuz bursalı değilsiniz ya da bursalı'yım demeyi yediremeyecek kadar bir şey alamamışsınızdır bu şehirden.

müzeyyen senar'dır, `zeki müren`'dir, `şebnem ferah`'tır, `özlem tekin`'dir, `tarkan gözübüyük`'tür, `Cemal Nadir`'dir bursa... siz bizi tanımazsınız belki, gelip uludağ'da tatil yapmak pahalıdır; çoğumuz orayı görmemişizdir. şaşırırsınız kayak yapmadığımızı duyduğunuzda. işçiyizdir, üniversiteliyizdir. şimdi üniversite bitse de 1 yıl şurada yetişkin olarak yaşasam diyorum belki de bursa'daki son günlerimde. gözüne tebeşir tozu kaçan çocuğun o garip hüznüdür bursa... fazlası da içindedir bursalı'nın.

Kadınıma

2008-09-08T04:32:00.000-07:00

kaldır şu yalnızlığı şurdan
eşyaları toparla kadın,
hüzün şu kara torbada dursun.
yalnızlık leş kokar sıkı bağla ağzını
fotoğrafları yak,sensizlikten bir şey kalmasın.
sana taşınıyorum bu gece kadın.
her şeyimden kurtuldum.
kalemim,kağıdım var onlarla da seni anlatır sana ağlarım kadınım…
hatıraları yak kadın.
tüm yarım rakıları dök sensiz içilmiş,seninle sevişilmemiş yatakları yak
sensiz uyanılmamış sabahların kahvaltı kırıntılarını
süpür şu lanet olası mutfaktan
sen kokmayan kıyafetlerimi kapıcıya ver
soy beni ve surlarımı yık kadın.
ağlayana kadar sevişmek istiyorum seninle
eskiden ne varsa yırt defterden
ve yırtılmış sayfalar arasında benim ol kadın
sensiz nefes alamıyor,mutlu olamıyorum
önümden sen yokken geçen aşıkları öldür kadın
sensizlik cinayeti anlatıyor.
şu yastıkla muhabbet kuşunu boğ,
bana kendime söylediğim yalanları anımsatıyor.
günlükleri yak,soyun ve yanıma yat.
boşalmış evin her köşesinde inlemek,sevişmek
ve uykuyu ertelemek bu gece.
bir çarşamba gecesi geldin sensiz salıları
takvimden yırt kadın..
çocuklarımıza çarşamba renginde adlar takalım..
bana bir çift ayakkabı getir,cam üstünde yürüyorum
kanadı ayaklarım!
bak bu lise fotoğrafım.
o günler adını bile duymadım. yak hatıraları;
ama bedenimle ısın kadın.
bu dizeler ilan-ı aşkıdır ve izdivaca davetidir
karanlıkta garip bir ozanın.
duy beni kadınım.
sensiz ne soyadım kalır
ne de hatırlanır adım
duy beni kadınım bu dizeler aşkına dizilmiştir
bu dizeler yalın,bu dizeler yalnız
onları buradan kaldır
yine tam anlatamadım..

Cinayet...

2008-09-08T03:54:00.000-07:00

Ben her cinayetimde önce kendimi öldürürüm. Kaza süsü vermem hiçbir şeye, yaptığımı belli eder, iz bırakırım. Çünkü benim cinayetlerimde acı vardır, hüzün vardır ve ölüm gerçek bir ölüm değildir. Bir terk edişin bıraktığı sonsuz karanlıktır bu. İçine işler, yüzünü kemirir, vücudunu çürütür. Sende seni sen yapan şeyi alıp gider benim cinayetim; ama ben sandığından masum bir katilim.

Acıma duygum vardır. O yüzden hep bir anda çekip giderim. Aylar süren bir cinayeti arzulamışlığım çoktur; ancak bir cinayeti çok kişiyle işleyemem. Başka bir bedende kaybolurken seni öldürmeyi arzulamak yanlış gelir, aldatamam bir başkasının kanıyla seni. Bu benim için bir iştir çünkü. Seni öldürmekse bir zevk, sonu gelmeyen bir sevişme gibidir. Gidip gelişlerim ölümedir senleyken, o son ansa arkamı dönmeden ve ağladığını bilerek yürürken yaşarım. Benim boşalmam, senin gözyaşların, senin kendinden geçmiş yalnız ve ölümlü çığlıklarındır.

Ellerini tuttuğum tüm kadınları öldürmem gerekecek, üzgünüm seni de. Bırakmamalıydınız o eli. Bir sarmaşık gibi sarmalasaydınız bedenimi, işte o zaman affedebilirdim sizi; ama olmadı. Başaramadınız. Jiletin keskin yüzü sana denk geldi, kesmeyen yüzü bana. Hayat adil değildir; ama ölüm adildir.

merak..

2008-09-08T02:52:00.000-07:00

Tepeden bakarken çok güzel herşey
Birçok şeyin birçoğu
Daracık bir tuvalde
Hani bakarsın göremezsin
Emin olduğun şeyleri
Şahin misali yüksek yaylalarda
Budur haller içindeki halim
Bilirim ne olur biter
Yükseldiğim yaylalarda
Ama göremem
Merak yer içimi
Bulutlar arasında...

Hayata göz kırpan adam

2008-09-08T02:50:00.001-07:00

“Bana göz kırpma” dedi kız. “Ben senin arkadaşın değilim ve öylede hissetmek istemiyorum”. Halbuki adam yaradana bile göz kırpardı. Samimi, yakın, sıcak. Adam eğildi kızın incecik, şiir gibi dudaklarına -ki o dudaklara ne şiirler yazılmıştır- bir öpücük kondurdu. Kız anladı.
Adamı bekliyordu arkadaşları. Merakla soran gözlerle. Adam halletmişti alışkın olduğu üzere. Kısacık kırptı sol gözünü. Samimi, muzip, sıcak. Arkadaşları anladı. Beş dakika sonra kahkahaları, sınıftan koşarak çıkan öğretmenin çığlıklarına karışacaktı.
Adam ve kız listeyi inceliyorlardı elele. Başarı, kucaklamıştı onları bir daha. Sarıldılar. Şiir gibi dudakları sessizce okudu yine adam. Telefonu aldı eline. Dost ses karşıladı merakla. Adam gözünü kırptı yine. Telefon taşıdığı sese bir de iki göz kapağının öpüşmesini ekledi. Dost ses anladı...
Kalabalık ve gürültüyle yıkanmış ve neden hala kirli kalabilmiş bir garda şimdi adam. Çok ötelerden bir özür, sevilmeye başarıya mutluluğa karışmış. Adam buna birde, hemencecik bulduğu eve dönüş biletini ve aşureyi ekledi. Şükretmek istedi hep yaptığı gibi. Dolunayın yokettiği yıldızlardan yana kaldırdı başını. Sol gözü inip kalktı sağın yokluğunda. “O” anladı...

Harem otogarı

...

2008-09-08T02:48:00.001-07:00

Hayat fotoğraflara baktıkça geçiyor biraz. Yaşlılığına alıştığım suretlerin bir zamanlar kucaklarda sevilen hallerini görmek, siyah-beyaz kalıntıların ve utanmaz saat tik-taklarının, tüm kahkahalara inat seslerini yankıladıklarını düşünmek bir hayli garip. “Yekpare geniş bir anın parçalanmaz akışı”, saatlerin vardiyalarla kurulduğu enstitüde çoktan harmanlanmış bile. Ve siz ,insanlar kanıksarken, şaşırıyorsunuz. Müptelası olunan bir meyhaneye ilk kez girmenin verdiği gerginlikten pek de farklı değil aslında, hayata gidip gelmek. Yaşanan zamanlardan nedense yaşanacak zamanlar kalıyor geriye. Yani, güzel bir topluluğa dahil olduktan sonra, o insanlardan eleğinizin üzerinde kalanlarla ilgili yaptığınız planlar gözünüze çarpıyor. Bilemem, muhtemelen gençliğin getirdiği bir alışkanlık bu belki de. Hep ilerisini düşünmek. Yapılanları henüz sindirmeden.
-İnsan yaşlandığını, plan kuracağı bir gelecek kalmadığı; elde avuçta kalanın parçalanmış, tam sindirilememiş ve yalnızca bir bölümünün kana karıştığı yaşanmışlıklar olduğu zaman anlıyor sanırım.-
Farkediyorum ki beni mutlu eden, bana umut veren şeyler genelde gelecekle ilgili kurduğum hayaller ve beklentiler. Yaşlandıkça yüzlerin asılması bu yüzden belki de zamanın iplerine.
-O ipler ki bazen yüzleri asar, bazen de kuklalarını oynatır silüetleri pinokyoya benzeyen insanların.-
Ve pinokyolar hep biraz yalancıdır. Belki ip oynatmaz onları ama bağımsız oldukları da yalandır. Onlar yalan söylerler- burunları uzamadıklarından mıdır bilinmez-. İplere tutunarak yollarını bulduklarını inkar ederler sonsuz hayat karanlığında.
Yalan mı daha zor bağımlılık mı? Kimbilir...

çocuk

2008-09-08T02:47:00.001-07:00

Açma ağzını
Kaçıverir işlenmiş sözlerin ağzından
Pinokyolar
Kırar burunlarını
Yalanlarına şaşarak.
Küçük kız masumiyetini ancak kulağın fark eder
Maval diye.
Gayri hızlısındır masumiyetinden.
Rumi deyişleri utanır senden.
Göründüğün değildi olduğun
Ve nefret ettin
Olduğunu görünce.
Postere benzedin çocuk
Yıprandın kuşe kâğıdından
Çalışırken göstermeye kendini.
Yazamadın bile
Kayıp senliğine inat.
Kâğıtlar yüz çevirmiş senden olmayan her yana
Elini kiri çıkmaz artık güzelim kalemlerden.
Samimiyetindi manasızlığına perde.
Ve yıktın perdeyi eyledin viran
Dahi yok saklanmaya zaman.
Açıkça söylediler çocuk
Avuç içi kadar etlere yem oldun.
Değiştin yozlaşmış özüne
Sıradanlaştın çocuk
Koktun arşiv dosyaları gibi tekdüze.
Saldırma çaresizce her yanlışlığına
Zira çare yok hatalarına.
Geri dönmek mümkün değil be çocuk
Kirlendik bir kere aferin bolluğunda.
Dua et be çocuk
Hangi dine istersen
Şarkılar dinle tatminsizliğe dair. Tövbe et çocuk, üzüntüne boğ
Saflığını örten her lekeni.
Dua et çocuk
Ata’n affetsin atfettiği ismini nazar.
Yalnız kal çocuk
Aklın başına gelsin

kayık..

2008-09-08T02:40:00.000-07:00

Yalnızlık fikrine alışıyorum galiba. Yani sadece sevgili yahut hayat arkadaşı manasında değil. Arkadaşlar için de diğer tüm insanlar için de aynı şey geçerli.
Fark ettim ki insan dediğin yalnız başına hayatta kalabilmeli hayatta. Tek başınalık duygusu insanı arkadaş masasında da sevgili kucağında da terk etmemeli. Aslolan fert olmalı. Kendi kendine mutluluğu bulabilmeli, her ne kadar sosyalleşse de. İnsan dayadığı zaman kendini herhangi bir başkasına, kontrol edemiyor olup bitenleri. Başkasının kayığında kürekçi nereye çekerse oraya gidiyor. Çok kayığa bindim. Ve pek çoğuna da çağırılarak gittim. Bazısı benim istediğim yere çekti kürekleri, kimisi sevdiğim yerlere götürdü. Ama öyle zamanlar vardı ki, şaşırarak kabullendim gittiğimiz yanlış yönü. Bazen istemediğim yerlere götürüldüm ve şimdi fark ediyorum ki kürekçi istese atardı beni denize. Kalıverirdim yalnızlığın soğuk suyunda.

Kendi teknesi olmalı insanın. Herkese açmalı kapısını. Binenler de inenler de değiştirmemeli rotanı. İşte o zaman fert kendi olur tutar dümeni, pupa gier istediği yere. İnmek isteyenler olur elbet ve indirmek istediklerim. Atmam elbet denize ama filikalarım olur salarım usulca. Kontrol bendedir dediğim. Hayat benimdir, yelken benim. Nereye istersem oraya. Ama belli mi olur. Kabarıverir deniz…

Sevgiliye Son Şiir Denemeleri -1-

2008-09-08T02:34:00.000-07:00

Her şeyi söyledim

Her şeyi söyledim ve bitti.

Hiçbirşey yok artık

Ne söylenecek,

Ne yapılacak

hiçbirşey kalmadı.

Ne kurumayan gözyaşı var.

Ne de gizli kapaklı,utangaç itiraflar.

Hepsi bu andan itibaren,bitti.

Belki "yanlışlıkla" okursun hayaliyle yazdığım

Aşk dolu şiirler yok dahi.

Kalemim son kez yazıyor sana

Daha fazla ağlamanın,yalvarmanın

Yararı yok.

Dermansız satırlarda

Olamazdı.

Olacağı da yoktu zaten.

Ben kurdum her şeyi

ve ben bozuyorum hayallerimi şimdi.

Nazikçe okşadığım resmini

Albüme kaldırdım

Hatırlamaya değecek

Sayısız şeyin arasında artık

Tüm kalplerimi geri aldım

İsminin yanındaki ve

İsimsiz bir kutuya kaldırdım.

Çaresizlikten çıktı artık bu beden

Bu ruh başka denizlerin kalbinde.

Çaresizliğim geçti artık

Gayri kabulleniş var
02-05

Artık Sevgilim Değilsin

2008-09-07T18:12:00.000-07:00

Duvara yaslanmış tellerinden biri kopmuş gitar… Ellerime aldığımda kendimi nasıl bü

yük, nasıl sıradışı hissettiğimi hatırlıyorum. Bir başkası için değil kendim için yapmak istediğim bir şey olduğunu onu çalmanın ve o gitarla bir gün bir sahnede hayatımın en büyük doyumunu yaşamanın hayalini. Bazen gecelerce uyumadım öğrenmek için, bilenlerine sorduğum gün uzaklaştı benden, her gitar gibi oldu, başka parmaklar başka duygular gezdi sanki üstünde. Her gitar gibi ömrü geçmişti ve asla kurtulamayacağım bir anı gibiydi.

Belki de budur seni en iyi anlatan. Elime aldığımda bana özgürlüğü tatma şansı veren, kendimi hayat sahnesinin doruğunda solo atarken görmemi sağlayan. Her aşk içimde kendi rockstarımı yaratıyor benim. Bazen çok obsesif, bazen çok rahat, bazen çok tutkulu. Senleyken hangisiydim, senleyken neydim, kimdim? Yaratım süresinde uyuşturucuya ya da kötü bir prodüktöre kurban gitmiş gibiydim senle ben. Elbette başkalarına sordum önce, aşkın ne olduğunu, kadınların nasıl mutlu edilebileceğini sordum. Karşılığında aldığım öğütlerden sadece “kadınlar mı, onlar seni yaralamaktan başka bir şey yapar mı sanıyorsun?” diyeni hatırlıyorum bugün. Sen üstüne çok düşünülmüş, sen içimi ele geçirmiş; ama beni büyütmek yerine beni çürütmüş bir hayalsin. Ne miydi seni o gitara benzeten. Bizim şarkımızın eksik notası mı vardı yoksa sözler mi hatalıydı…

Senin nakaratın yoktu belki de. Sen söyleyemiyordun, sen sevsen bile beceremiyordun anlatmayı. Bir hiçe aşıkmışsın gibi, bana varlığımı gösteren ayna olmadın hiç. Senin varlığınla idare edişimdi zaman.

Yoruldum, aynalara bakamaz oluşum da bu dönemdi belki de. Sen bana ben olduğumu hiç hatırlatmadın, nakaratını ne söyledin ne de yazdın bu şarkının. Kendi yazdığım şarkıya geri vokal yapmak koyuyor bana.. O yüzden bir başka aşkın bitiş şarkısı sürüklüyor beni geceye: “Artık sevgilim değilsin…”

Aslında Giden Değil Kalandır Terk Eden...

2008-09-07T18:05:00.000-07:00

Misafirlikten kalkamamanın verdiği tedirginlik. Bilir misin bu duyguyu? Hani iki kişi gitmişsinizdir de diğerinden beklersin hep ilk hamleyi. Bu öyle kolay da değil. Tek kişi geldim ve kalkmalıyım. Bu ev, bu ev sahibi o kadar da tanıdık gelmiyor artık. Aynada kendini görmüyor olabilirsin. Belki de bakamıyorsun artık aynalara...

Biliyor musun, görüntün artık korkunç geliyor bana. Bir gidiş, bir bitiş, bir terk ediş tek hatırlattığın. Oysa ne kadar bendenin, ne kadar yakın bir bedendin başladığında her şey. Neyini sevdim, onu bile hatırlamıyorum şimdi! Yazık, değil mi? Hem de çok yazık emin ol... Yani bu kadar bıktırabiliyorsan kendinden, bu kadar yorabiliyorsan.

Karanlık bir güç tarafından emilip yok edildi hayat enerjim. Güz falan değil bu, başka bir şey. Bencilleştirdi beni önce. Artık yeteri kadar sen ya da bir başkası kalmadı içimde; ama yeteri kadar ben de kalmamış bende.

Bensizliğim bana ağır geldi, sen beni suçladın bu yüzden. Garipti. Kayıplar gariptir, kendini kaybetmek benim kitabımda trajik.

Şarkı bitiyor...

Isınıp uyumayı unut,

Sarılıp ağlamayı da....

2004'ten kendime mektuptur...

En Sevdiğim Kadın

2008-09-07T16:36:00.000-07:00

En sevdiğim kadın, diye başlamak istiyorum bazen. Sola yatık yazmamayı öğretmiştiler bana, kalbimin olduğu yöne eğilmedim o günden beri. Korktum, kaçtım ondan. Sol elle yazmak bile sakıncalıydı ki sol elle düşünmek sol taraftaki o hayvanı harekete geçinmek zaten yasaktı. Bu yüzden en sevdiğim kadın diye başlayamıyorum.

Çünkü sevdiğimi nasıl anlatacağımı eskisi kadar iyi bilmiyorum. Bildiğim şeyler var elbet. Gidişinin çok koyduğu gerçeğinden bahsetmeye ne dersin? Dokuz yıl olmuş biliyor musun? Dokuz koca sene sonra gidişini kime anlatabilirim ki? Bir ölümden farkı nedir bu gidişin? Kelime oyunlarının iflah olmaz kazananı olduğum kadar bu oyunların sonuçlarına katlanan hep bendim. Belki de tüm o oyunların şarapnel parçası bizimse yaralananlar olduğumuz bu saldırı bir gün geçer.

O güne dek en sevdiğim kadın diye başlayamıyorum. O güne dek biliyorum ki o üç harfli şeyi içimize kim ya da ne yazdıysa acı çekmemizi istiyor olmalı.

Bir Şehir Hikayesi

2008-09-07T16:30:00.000-07:00

Çocukluğumun,bebekliğimin geçtiği yeri anlatmak için çok çocuk ya da çok genç olduğumun farkındayım;ancak oranın bana hissettirdiklerini anlatabilecek kadar yaşlı hissediyorum. Şehir olarak terk ettiğim,hayatım boyunca sokaklarından korktuğum yere döndüğümde yaşlanmış bir akraba gibi bulacağımı bilmiyordum O’nu. Tahmin ediyordum saçlarına ak düşmüş olabileceğini,yavaş yavaş duymamaya başlayacağını,huysuzlaşacağını,beni önce yadırgayacağını biliyordum tabii ki. Alışık değildi böyle şeylere. Sokaklarında lastik ayakkabılarla yürüdüğüm bana ilk dersimi veren ilk korkum ilk aşkım ilk yaz sabahım ilk kış günüm beni böylesine üzmeyecek sanıyordum.
Ayakları tutmuyordu. Bundan olacak tüm gazeteler bir başka komşu aracılığıyla getiriliyordu bu yaşlı kadına. Alışverişini başkaları yapıyordu. Evinde yemek bile pişmiyordu;komşular bakıyordu O’na. Bakışları değişmişti. Sevecenliğin yerini korkaklık almıştı. Güvenmiyordu insanlara. Torunları çocukları bambaşkaydı. Bıraktığımda benle yaşıt olanlar büyüyüp ya bir markanın ya da bir şey olmanın verdiği keyfin esiri olup şehri terk etmişler ya da yaşadıkları şehri bu güzel kadının yanıbaşında olmalarına rağmen yalnız bırakmışlardı. Saçlarını kestirir gibi yollarını yaptırmışlardı şehrin. Taşların üstüne taşlar koymuşlardı. Makyajı güzeldi ama kapatmıyordu kırışıklıkları. Unutulmuşluk denen şey birkaç taş parçasının,büyük binaların,para getiren sanayi tesislerinin,birkaç gazete haberinin silebileceği bir şey değildi. İlk dostları çoktan terk etmişti şehri. Aslında bu tam bir terk ediş sayılmazdı. Yere dik duran taşlar olup toprağa karışmışlar en sonunda bir bahar çiçeği olarak kokularını sarmışlardı şehre. Büyük dedelerim büyük annelerim vardı şehrin kokusunda. İçime çektim gelmedi koku,git dedi: sen yabancısın. Yalandan da olsa gözyaşı dökmesini isterdim bu git’ten sonra. Bakmadı bile şehir. On iki yıllık evimin önünden geçtim. Balkonunda başka bir kadın oturuyordu ne annem kokuyor ne de babam gibi soluyordu. Evin hemen altındaki dükkanda alışık olmadığım şeyler satılıyordu,çocukken veresiye defterini kabarttığım pastanedeki adam bile zor tanır olmuştu beni ve hala doğru söyleyemiyordu adımı. İlkokul sırasından tanıdığım arkadaşımı gördüm. Selam verecek oldum,o da kadın kadar huysuz muydu yoksa kadını unutanlar kadar vefasız mı,bilemedim. Geçip gitti yanıbaşımdan. Din dersinde çektiğimiz kopya da boşa gitmişti,kutuda kalan son 0,5 uç da. Unutulup gitmişti işte,bir çocuk olmuştum gözünde,öğretmenin yanında bir yerde mavi önlüklü bir hatıra,o kadar işte. Beni kollarımdan çekerek zorla aldıkları şehir,beni zorla atıyordu dışarı. Unutulmuş bir yumurtada şans eseri doğmuş piç bir kaplumbağa gibi duruyordum ortalıkta. Kimse sormuyordu,kimse neden geldin bile demiyordu,herkes unutmuştu,kadın benim için de ölüyordu.
Kapıyı kapatalı çok zaman olmuştu. Bu bir terk ediş değil buruk bir ikinci veda olacaktı. Fotoğrafları bile sararmış bir akrabayı yıllar sonra denecek kadar uzun bir zaman sonunda gördüm. Elleri titriyordu. Tutayım dedim,kalayım çocuk olarak,yarın izin vermiyordu. Ne gidebildim ne kalabildim şehirde. Bu sefer ben şehri değil,şehir beni terk etmişti.

Sarphan Uzunoğlu
01/09/06

Deliler

2008-09-07T16:26:00.001-07:00

Gözlerim, yüzüm, bakışlarım yaşlanıyor. Eskimiş derisini atabilen bir yılan olmak isterdim; ama o yılan gibi dıştan değil içten kurtulmak isterdim kendimden. Eksilen ya da artan ne bilmiyorum içimde? Rengini benim bile hatırlamadığım sayfalara benim için yazılmış yazılar okuyup gözlerimi yaşartıyorum; böyle böyle kurtulmaya çalışıyorum içimden ve yine de başarısız oluyorum.

Uzandığım tüm kumsallarda kumları sayıyor kafamdaki deliler ve ben o delileri seviyorum. Teker teker kum tanelerini sayarken sevgi dolu sözcükler söylüyoruz birbirinden farksız taneciklere; ama biliyoruz ufalanmamış o koca kayanın minerallerini yalamak tüm derdimiz. Deliyiz… Ellerimizin içinde kandan dövmeler var; her savaşta meydana çıkmadan yeniğiz. Kalbimiz ilk çatışmada ağır yara aldı o günden beri sarılıp tutanımız yok, boşluğuz biz kara deliğiz.

Gidişleri erken tattık ki dönüş nedir öğrenmeye vaktimiz olmadı henüz; arkada bırakılanları göremedik çünkü önümüze baktık; geriye bir daha hiç öyle olmayacak bir kalp bıraktık, biz kötüler bırakılanlara yanaşmasın diye bırakılan son korkulukların kaderine gebeyiz. Aşk cinayetleri göreceğiz ve kargalar ciğerini çekip götürecek sevgimizin ve sevgi sözcüklerimizin. Gittiğim her tatil içinde başka bir yorgunluk barındırıyor ve artık aşık olamıyorum kumdan kaleler yapılan bir kumsalda çok beğendiğim, çok sevdiğim nice kadına. Süs bebekleri aldım ve kızımı sevindirdim. Bir kızım olmadığını biliyorum, o süs bebeklere sevinen içimdeki hain de kim? Hangi dünyaya gelecek bebekten bahsediyoruz, yazıklar olsun diyen şarkılar geçiyor içimden ve ben her duraklamalarında alkış tutuyorum kendilerine. İçimde kadrolu deliler var; ama bıyıkları yok, kıvırcık kirli sakallı ve yorgunlar… Her limanda sevgililer bıraktı her delim limandan çok delim; gemiden çok limanım, aşkımdan çok aldatılmışlığım var, onlara katıldım; artık biz yeniğiz. Süs bebeklerinin kafalarını koparmış kedi; kedinin kafasını koparmış deli; delinin kafası hala yerindeyse suçlu ben miyim; bir kelle karşılığı karşılıksız sevgi hak eden miyim? Karşılıklı karşılıksızlık arayan o delinin anlattıklarına inanan tek ben miyim? Ellerime inci kolyeler aldım; süt beyaz sevdim ve ben midyeden hiç inci çıktığını görmedim.

Sarışın, esmer ve kumral bir kadını bir araya getirip hepsiyle içki içip, her biriyle tek tek seviştim. Delilerle ben yeterince kalabalığız; kalbim iki kadını kaldırmaz, toplu halvetlerden geçtim. Çok ses yaptım severken ve sevişmek zaten yanlış bir eylem akşam saatlerinde ki inadına gece sevişilmeli promil yüksekken ve başkasıyla sevişilecek kadar unutulmuşken gerçek aşk; ben bu yüzden kimseyle sevişemedim, belki deliler; onlar kimi sevdiyse arada ben de sevdim.

Melodik şiirler okudum, üzüldüm. Yer tutmayan şiirler şarkılar okuyup dinledim; ama yerini tutmadı. Kimsin nesin aradım bulamadım; delilere sordum bilmiyorlar; ama tadını, kokunu özlemişler. Kokunu tadını sordum bilmiyorlar. Delilere inat ben bu boşlukta ölümü özledim; şimdi kendimi içine atıp kurtuluşu arzuladigim o kara deliğim..

Git

2008-09-07T16:17:00.000-07:00

Gemilerden inip gemilere biniyorum...
Bilip bilmedik denizlerde tanımadık yüzler seviyorum.
Bıçaklar saplanıyor bedenimin bir yerlerine
İçimde kırmızı sıvı azalıyor
Tanımadık yüzlerde acıyı görüyorum
Fırtına görüyorum, gri ve siyah
Beyaz arıyorum, kan lekeli kumaşlarda
Ziyan edilmiş sevgililer atlasım
Başka adalarım, haritalarım var.
Bu yüzden gidip gitmemekte serbest bırakıyorum seni..
Kocan, sevgilin, herhangi bir şeyin olamama ihtimalimi sevmiyorum.
Tetikler çekiyorum beni doğuran kadından gizli
Namlular doğrultuyorum şakağıma dayıyorum..
Siyah beyaz bir fotoğraf olma ihtimalimden, kalabalıkta tanınmayacak o yüz olmaktan kaçarken.
Lanet olası bir başka günde seni bir başkasının kollarında görme ihtimalli cinayet itirafları yazıyorum..
Senaryolar yazıp sonuna bizi koyamadan ölüyorum.
İnancımdan, güçsüzlüğümden, inançsızlığımdan, kibirliliğimden dem vuruyorum.
Gemiler gidiyor ben izliyorum
Üşümeye isteriğim ve bir güvertede olmaması gereken bir karadeniz fırtınasında ıslak
Olmamam gereken bir yerde senden izler taşıyorum.
İyileştiriyorum kendimi ve sıvı, can taşıyan kırmızım zaldı iyice.
Görüntüler görüyorum belli belirsiz...
Bir kundak, bir araba , bir beşik, bir karne hediyesi işte..
Başka anılarım, dünlerim, sevenlerim..
Bir başka gemiye atlıyorum bu gemiden
Poseidon'a selam çakıp gidiyorum uzaklara
Çok uzak değil buralar
Bir silah
Bir tetik
ve amaçsızlık gereken
Amaçlardan geçiyorum...
Gelip gelmemek de serbest bırakıyorum demiştim
Yanıldım
Kalıp dönmemekte serbestsin...
Git gidebileceğin kadar uzağa.
Bir gemiye binip git benim gibi
mümkünse tam tersi bir yönde ve durgun bir denizde..
Yıkılmamış bir çocukluk düşünde yüz sen
Ben ihtimaller çoğaltıyorum
Uzaklarda olmak güzel
Keyfini çıkarıyorum.

Memet

2008-09-07T15:09:00.000-07:00

Eskimiş terlikler duvara yaslanmış temizlikçi kadın tarafından ve terlikler bulunamıyor tek kişiye uygun iki kişilik hücremsi odanın içinde. Parmaklar soğuk ve pijama da kalın geliyor Ege’nin öptüğü şehrin gecelerine. Oysa düşleri başka insanları’na uygun bir akşam değil bu. Düşlerin de kusurları var ve her hayal uğruna yaşanacak bir şey vermiyor insana. Aklından bunlar geçti. Şarabı bırakıp düşe başladı o an Memet.
Şarabı yeni bitmiş, dolduranı yok ki! Hava nemli ve ağır. Koğuşlarına yalnızlık çökmüş yatakhanenin ve arkadaşlar zevk-i sefa’da malum mekanlarda.
Memet de isterdi kırmızı bisiklete binen bu ince belli pembe dudaklı kızın romanını her okuyuşunda aynı tadı almayı. Olmuyor,olamıyor. Kitapları var Mehmet’in boy boy. Bu gece gazeteler almış, gazetelere bağlı olarak Memet’in başını bir keder almış ve buna rağmen merakla gazetelere bağlı Memet. Nüfusunda Mehmet yazar;ama inadına sesleniliş biçimi Memet ve çok uyuz olur buna. Romantik ve kaleminden güzellik damlayan bir Can’ın yazısını okuyor. Aziz Dede’nin emanetlerine manevi torunlarına sırf dedelerini sevmedikleri için tacizci damgası vuranları okuyor, aydınını yakan aptal halka kızıyor haklı biçimde. Ceset gibi soğuk kendine dokunduğunda Memet. Tanımadığı bir şehirde onca mezarlık var yerini bilmediği ve her gece o mezarlıklardan daha soğuk bir yerde uyuyor. Gün onu çok yormuş gözlerini kaşıyor. Musalla taşına değmeden, kilise çanını duymadan uyanası var ve hoca da çok damardan okuyor ezanı. Bilmediği mezarlıklara yanaştı ve düşünde toprağa gömdü kendini. Elinde bir şeyi yoktu. Bir çakmak belki, kendini,aşktan ölmüş kendini, çıyan ve yılanlardan yalan da olsa koruyacak. Hiçbir şey rastlantı değildi ve bir Musevi ne kadar kindarsa Hitler’e ki bıyıklarının şekli bile kin duygusu oluşturur insanda, öyle karşıydı sahilde yalnız içilmiş bir öküzgözüne. Bok gibi hissediyordu Memet. Çünkü okulu tüketmeyi geçmişti çoktan, sabaha pandik atan geceyi tüketmenin yollarını arıyordu. Bildiği şeyleri ona öğretip öğrettim sananlara gülüyordu ve onların bunları kendi başarısı sanmalarına yalancı gülümsemelerle cevap veriyordu. Emindi ki başarılı olması, Memet’in yaşadıkları umurlarında değildi ve olmayacaktı, yirmi birinci yüzyılda insanın değeri fabrikadaki sakız kadardı ki sakızı almak parayla ; oysa can almak bedavaydı. Kaç Memet kıçı üşümüştü o sıralarda ve yapmacık seslerle kaç osuruk gizlenmişti kim bilir?
Sahile indi. Bir banka oturdu ve çay aldı bisikletli seyyar çaycıdan. Kumrucuyu bir kenara çekip aldıktan sonra kumrusunu en akşam akşam soğumuş tarafından bir güzel karnını doyurdu. Yalnız bir boka benzemeyecek diyordu yanındaki sarhoş sigara için ve sarhoşun sigara teklifini reddetti, sigara içmezdi, kendini öldürmek için daha güzel yolları vardı.Bir sabah ya da akşam vakti bile olmayan o götü boklu akşam saatinde kimseyi görmeyecek ya da görmek istemeyecek kadar yalnız. Tanrı biliyor razıydı burayı bırakıp gitmeye. Memnun değildi dört duvarından ve hayat damarlarının tıkanıklığından bu şehrin. Ruhun odalarında gezinip durdu. Hatıra defterleri, eski sevgililer ve sevgililerden kalma kokular bulup, yanında olmayan esmer, kumral ve sarışın kadınlara dokundu. O gün Memet kendini unutsa bulacak kimsesi yoktu serin ve bir o kadar da kirli sularda.
Kendini unutamayacak kadar çok seviyordu Memet. Elleri ve eldivenciyle arası soğuk Memet’in. İzmir’in yüze tokat gibi çarpan rüzgarlı eziyetli sokaklarında kimseyle sorunu yoktu.. Savaşı kendisiyle ve geçmişiyle. Unutamadığı kadınları oldu ve unuttuğu kadınlar ve henüz on yedi ya da on sekiz belki de on dokuza sıra bekliyor Memet. Genel ev gibi bir şey olmuştu o gece ve müşterisinin yüzüne bakmayan bir kevaşe gibi hissediyordu.
Esmer ve kara bakan bir çocuk Memet. Lakabı derli, belki de derdi kendine dert edinişindendir adı, durumu bir muamma. Bıyıklar terleyeli az olmuş ve inadına koca koca kadınlara aşık olmuş Memet. Birincisi Gülendam. Dul bir kadın. Mahallelerine geldiğinde Mehmet on beş Gülendam yirmileri tüketir ve çok işveli bir hatun. Bir bakışla tavlandı Memet kadın görmemiş ve kadına değmemiş bedeninin ani aldatmasıyla. Diliyle dudaklarını ıslatıyor ve ıslak düşler gördürüyor memet’e kadın Memet durur mu yaş on beş, Memet fişek, laf atıyor Memet. Salih Aga çakıyor tokatı Mehmet’e. Karı benim lan, diyor. Bitiyor Mehmet’in ilk aşkı ve başlıyor orda küfre sığınıp ağlayarak acıya meyilli bol aşklı hayat.

Rengahenk Sevişler

2008-09-07T14:57:00.001-07:00

Naftalinli battaniyeler gibi siniyor kokum üstüne,
Sızıyorum içinin içimden çıktığı yere.
Kırmızı, kıpkırmızı düşler gösteriyorum sana.
Karıncalar yok, karartılmış ekranlarda,
Sansürlenemiyor serin gecelerde aşk.
Sanki o sinemada eski bir film gibi,
ağza takılıp uçurumlara düşen bir şarkı gibi,
düştün aklıma şimdi,
cemrem düştü bedenine.
Sesim sesini örttü,
Bedenim sıcak, bedenin sıcak
Gecem senle ılıdı,
Sabahım senle ışıdı.
Portakal bahçeleri gibi kokuyor saçın,
Şimdi kırmızının yerini turuncun aldı,
Adem'in çaldığı elmalı cennette
Havva o gece tamamlandı.
İs kokulu kentler gibi siniyorum üstüne,
Cadde cadde, sokak sokak sevişiyorum,
damla damla terler akıyor kanallarından,
Bir pazaryerinde siyah bir kadının bedeninde,
Bir pazarlığın tam orta yerinde,
Bir tüccarın oldukça şişman elinde,
Gümüş halkalar tutuyorum,
Bağlıyorum beni sana,
Düşüyorum, tutmana gerek yok;
O kadar uzun değil portakal ağaçları,
hem ben hayali bir çocuğum,
bu şiirde kanamıyorum.
Bir tiryakinin tütün kokusundan uzak,
Karanfiller kokuyorum, siniyorum tenine;
Karargah tenin, kaçış uzun
Meydan meydan, ülke ülke savaşıyorum,
Tek tek teslim oluyorum sana
Bir savaşın tam orta yerinde
Turuncu bayraklar salladım,
Beyaz havlular attım.
Gökkuşağının bittiği yerdeki cüceyim,
Sen koktuğum sabahın akşama bakan köşesindeyim.

Bir Seyyahtan Gelen Mektup

2008-09-07T14:54:00.000-07:00

Bazı insanlar kendilerini dünya denen bu dev ülkenin herhangi bir şehriyle özdeşleştirip orası gibi olurlar. Yaşlandıklarında veya gençken gidip oraya yerleşmeyi hayal ederler. Bir çocuk için karamelli keklerden oluşan, içinde oyuncak trenlerin dolaştığı evler neyse, biz yetişkinler için de odur bu hayali şehirler mamafih bazen o şehirler vücut bulur. Bakmaya doyamadığınız, güzel, nefes kesen saçları, sizin çorak teninizin yanında bir yağmur ormanı kadar güzel gözüken muhteşem tenleri, karşı konulmaz sesleri olur. Omzunuza yaptıkları küçük dokunuşlarla hayatınızı değiştirirler, sizi yanağınızdan her öpüşlerinde onlara başka bir hayat borçlu olursunuz, isimlerini -soy isimleri onlara ait olmasa bile- gazetelerde gördüğünüzde, başka birine ait olduğunu bildiğiniz isme dair ayrıntılarda ararsınız onları. Yavaşça, belki de sinsice girerler hayatınıza. Çıkışları genellikle sizin asla anlamadığınız ve sadece onların dünyasına özgü sebeplere bağlıdır. Büyüklerdir sizden, muhtemelen sizden güzellerdir. Formülleri vardır onların, muhtemelen kaçırdığınız veya sevmediğiniz biyoloji dersinde aşk hormonunu nasıl kontrol edeceğinizi öğrenmemişsinizdir. Onlar ise herşey gibi bunu da biliyordur elbet. İşte o şehirlere daha çok bağlanır insanlar, bir dağın eteğinde yaşayıp her gün zirveyi hayal eden bir köylü gibi o aşk denen şeyin formülünü bulmak üzere hiç gidemezsiniz dağın eteklerinden, o şehir, o adam, o kadın farkınızda olmasa bile...

Onlar sizin geldiğiniz ve gideceğiniz yerleri önemsemez ve beğenmez görünseler bile bütün bunları, geleceğinizi, yarını, düşlerinizi onlar için değiştirdiğinizi bilmezler. Şarkıdaki gibi* kapanmış kapılarından geçersiniz gerçek aşkları için, yanmayan bedenlerden geçersiniz ve yolunuzu silersiniz en sonunda... Geçmişinizi silip yeni bir gelecekle, emekleriniz elinizde, ailenize bile sırt dönüp o şehre doğru yola çıkarsınız.

Şimdi ben o şehirlerden birinin yollarında yürüyorum. Elimde kolunu bacağını yitirmiş bir sevgi var. Çalışıyorum, didiniyorum, küçük ya da büyük zaferler kazanıyorum. Kendi hayat şehrimin tam orta yerinde buluyorum her sabah kendimi, o köprünün üstünde...

Ben şehrin iki yakasını da seviyorum. Bir yanda o aşık olduğum yaka var, diğer yaka ise acımasız ve güç istiyor, kazanmanızı bekliyor sizden. Oysa ilk yaka daha zor geliyor bana, daha çok emek istiyor. Bu ikiye bölünmüşlük fazla gelmiyor, yolun sonunda şehri ele geçirdiğimde neler olacağını biliyorum. Hayat köprümü ayakta tutuyorum bu nedenle, dengeyi sağlıyorum. O yakalardan birinde hep seni bekledim. Her daim seni düşledim ben. Senin için yarattım orayı, senin resimlerinle dolu her yer. Sinemalarında başrolünde ikimizin oynadığı film var. Bütün billboardlarda senin o güzel dudakların var. Çok da yakışan parlatıcılardan birinin reklamı sanırım. Uzun zamandır yazdığım kitabım çıkmış. İkimizi anlatıyor. Adını sen koy diyorum, "Bu hayal bize bir numara büyük." diyorsun. Adı konulmamış bir roman oluyor romanımız. Adı konulmamış, sana asla söylemediğim bir aşkı anlattığından olacak diyorum.

İkimizin yaşadığı bu şehir dünyaya çok mu gelecek dersin? Sanmıyorum. Tanrı o kadar büyük ki, bizi de barındıracak bir yer yaratmış olmalı. Sence de Tanrı sandığım kadar büyük mü, ya da aşk?..

2005

* Şarkı: Murat Çelik - Seyyah